Zingen in een koor betekent dat je samen op het podium staat. Je voelt je veilig in de massa. Tenminste, zo werkt het als je doet wat de anderen ook doen. Je voelt ‘m al aankomen, dat moment waarop je helemaal alleen staat, je iets doet dat de anderen niet doen, dat moment dat voelt alsof je in je nakie staat. Hier mijn nummer 1 koorblunder: Voor de fanfare uitlopen.

Het is 2008,  Divina Close Harmony, 16 dames sterk, we zitten midden in onze show “Nieuwe Collectie”. Eerste nummer na de pauze. We zingen “Bills, bills, bills” van Destiny’s Child, een supermoeilijk a cappella nummer. De choreo die we doen bij opkomst is een beetje raar, we lopen een voor een op..ik moet de spits afbijten.
We hebben een kostuumwissel gehad en lopen nu in gala-kleding op..ik loop in een hele strakke rok op hoge wiebelhakjes en moet van linksachter uit de coulissen diagonaal naar rechtsvoor lopen..een hele lange wandeling dus. Ik ben als de dood dat ik uitglij, maar mag dat niet laten zien. We lopen in stilte op..een voor een..dan beginnen de voorsten ( waaronder ik) met een swingende armzwaai die de andere 14 overnemen. Vanuit die zwaai, komt het hoofd erbij en dan zetten we a cappella in en begint het nummer.

Ten minste…dat was het plan.

nieuwe collectieErgens in mijn hoofd zaten we al 8 maten verder, ik stopte met de armzwaai, stond stil en zette met volle overtuiging mijn eerste noot in..een hele harde (lage alt) “TOEMM”.  Mijn fantastische mede-koorleden reageerden zoals het hoort..niets van aantrekken, net doen alsof het erbij hoort en gewoon 8 maten later de echte TOEMM inzetten, en doorzingen. Mijn hart stond even stil, maar ik deed net alsof ik de eerste aankondiging van het nummer had gegeven en het koor mijn echo was. Ik was zo overtuigd dat ik goed zat dat die overtuiging mijn ‘akward moment’ redde.

Herkenbaar? Vast!

Dit soort ervaringen gebruik ik altijd als ik met koren werk, want ik weet zelf zo goed dat je echt overtuigd kan zijn van gelijk op het podium. Mijn motto naar koren is dan ook altijd..als je merkt dat je een fout hebt gemaakt, niets van aantrekken en net doen alsof het erbij hoort. Grote kans dat het publiek niet eens gemerkt heeft dat het er niet bijhoorde.

Want weet je wanneer het publiek het wél merkt en er iets van gaat vinden? Als jij laat zien dat je er iets van vindt. Dat je schrikt, of toch snel naar de overkant loopt/rent als je merkt dat je opeens tussen de bassen bent beland, of dat je verschrikt naar je buurvrouw kijkt als die verkeerd inzet, of dat je een koorlid een duwtje geeft als die vergeet de stap te zetten, of dat je fluisterend je buurman corrigeert…

Weet je wat je wel altijd mag doen? Er ontzettend hard om lachen met elkaar. Want stel nou dat door mijn keiharde misplaatste TOEMM mijn mede-koorleden in de lach waren geschoten, dan had ik ook vreselijk gelachen en vooral..dan had het publiek enorm kunnen meegenieten. Misschien hadden we dat beter kunnen doen, want de spanning was er dan afgeweest van dat eerste nummer na de pauze en hadden we in ontspanning dat ontzettend moeilijke a cappellanummer kunnen zingen.

Oftewel, maak je een fout, doe alsof het erbij hoort of schiet gewoon lekker uit je rol.  Het publiek zal het je vergeven, sterker nog, het publiek zal keihard meelachen en je omarmen!

Heb jij nou ook een mooie koorblunder, deel hem met ons!

petra

 

Ja, ik wil  ook vrij op het podium staan. Ik wil meer weten over jouw koorworkshops

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *