Op Netflix kan je nu naar de tweede serie van Abstract The Art of Design kijken, over bijzondere kunstenaars en hoe zijn naar hun kunst kijken. Zo keek ik naar de aflevering van Olafur Eliasson, een Deens-IJslandse conceptuele kunstenaar.

Best pittige materie, dat conceptuele, maar hij vertelde er prachtig over. Deze zin resoneerde bij mij, omdat het -wat mij betreft – ook voor de koorperformance geldt:

‘It is not about the ‘how’,  but about the ‘why’. The audience should be a co-producer of the narrative’.

Vrij vertaald: ‘Het gaat niet om hoe het is gemaakt, maar waarom het wordt gemaakt. Het publiek zou mede-maker van het verhaal moeten zijn.’

Voor mij is dit de essentie van wat er gebeurt als je op het podium staat. Ik zal het proberen toe te lichten. Kijk, als je een hele mooie vorm hebt bedacht (regie, decor, kostuum), maar er zit geen  redenering achter waarom je het nummer überhaupt hebt gekozen, dan kan het publiek alleen maar kijken naar wat je hebt gecreëerd. Ze reageren dan op het ‘hoe‘.

Maar, stel, je begint met de reden waarom je dit nummer wil zingen. Bijvoorbeeld, je wil een specifiek nummer zingen, omdat je het publiek wil troosten, omdat je wil meegeven dat jij dit verlies ook ervaren hebt, en dat door dat nummer met jouw publiek te delen je in verbinding wil komen met elkaar.  Je zet dan in op de ‘why‘. Je probeert dan samen met het publiek iets neer te zetten.

De hoe-vorm  kan overigens echt leuk en entertaining zijn,  maar als uit bent op dat kippenvel moment en je wilt echt binnenkomen bij je publiek, dan werkt de waarom-vorm beter.

Dus, als je weer eens bij elkaar zit als repertoire-commissie, zet dan eens de waarom- vraag centraal:

‘Wat willen we teweegbrengen bij ons publiek, en welk nummer gaan we daarvoor inzetten?’

En kijk echt naar deze serie. Je wordt er wijzer van!

Groet,

 

Wil je meer weten over Zingen met intentie?

Lees hier meer over mijn workshop Zingen met Intentie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *